De Academie is een boek dat je MOET uitlezen in één keer. Serieus, dit is geen optie, dit is noodzaak. Je wilt gewoon weten hoe het verder gaat… want van het begin tot eind zit je aan je stoel gekluisterd. Niet zozeer omdat het zo horror-achtig is ofzo, nee, juist omdat er van die mysteries zijn die kriebelen en onder je huid gaan zitten, gecombineerd met een hele interessante setting en ingewikkelde personages. Maar je wéét gewoon dat er iets aan zit te komen. En naarmate puzzelstukjes op z’n plek vallen, wow, dat is heerlijk. En tegelijk erg verontrustend.
Het leuke is, dat er meerdere gezichtspunten zijn die allemaal stuk voor stuk interessant zijn. Van twee weet je de naam, de derde is gehuld in mysteries. We volgen voornamelijk Em, een meisje dat er altijd al van heeft gedroomd om naar De Academie te gaan, ook al vind haar moeder dat niet echt een goed idee. Maar in haar vrije opvoeding mag ze zelf bepalen wat ze wil, en dat is dit, het hoogst haalbare uit zichzelf halen – wat dat ook mag zijn. Met de drie anderen vormt ze al snel een hecht groepje (zeker omdat er ook geen contact met de buitenwereld mag zijn), samen volgen ze veel lessen, en privélessen die helemaal toegespitst zijn op hun gaves. En ook hun angsten… En iets lijkt er toch niet helemaal te kloppen. Maar de gezelligheid tussen de meiden is heerlijk om te lezen. We volgen ook Isabella, de eigenaresse van het landhuis en degene die de opleiding overziet, en die zo geweldig gecompliceerd is dat ik een buiging maak voor de auteur.
De schrijfstijl in dit boek leest weer net zo makkelijk als boek 1, hoewel het verre van makkelijk zal zijn om te schrijven. Astrid kan gewoon knettergoed schrijven, met geweldige zinnen. Dat had ze al bewezen in Dit is hoe het ging, en die lijn zet ze zeker door. Dit boek stelt ook weer thema’s aan de orde die heel actueel zijn, dit keer met name over feminisme. Ik vond er ook een vleugje van Jane Eyre in zitten (maar dan beter). Het einde vond ik zelf niet echt een heftige climax terwijl er best veel gebeurt, maar het voelde voor mij niet zo, misschien omdat het ook een beetje open is. In eerste instantie vond ik dat minder goed, maar een paar dagen verder denk ik daar anders over. Want het is zeker een einde waar je over na gaat denken en dat echt sterk in elkaar zit. Want we hebben een slechterik, maar misschien is er wel meer dan één. Of niet? Dat is helemaal aan jou…
Yellow Mockingjay 